skip to main |
skip to sidebar
ik rol een tapijt uit
In de winkels van mijn stad
Leg mijn hoofd neer
In de schoot van de verkoopster
Leg haar uit hoe ik het wil
Waar de accenten liggen
En fluister in haar oor
Wat ik eigenlijk mis
Ik rol een tappijt uit
In de winkels van mijn stad
Til de winkelruit eventjes op
Laat me vallen door het glas
De dieren van de nacht,
Keerden zich tegen het licht,
Keken naar de schaduw van gisteren,
En ontkenden ieder evenwicht,
Lieten zich leiden door echo’s,
Waren geacht om stil te zijn,
Liefkoosden alle spoken,
En verzachtten de pijn,
De dieren van de nacht,
In het bos dat hetzelfde bleef,
Waren een zaam en alleen,
Toen de zon de duisternis verdreef.
Ik kwam je zeggen,
Dat ik je verlaat,
Je herinnert je de oude dagen,
En je huilt,
Je stikt, je verbleekt,
Nu het uur is aangebroken,
Om voorgoed afscheid te nemen
Ja, het spijt me,
Jou te zeggen dat ik je verlaat,
Ja, ik hield van je, ja, maar...
Wat er ook gebeurt,
Ik zal niet opgeven,
Het geluid van m'n gezoem,
Zal voor altijd zweven,
Laat de mensen denken,
Dat vlijt de motor is,
Laat de imkers dwalen,
In een honingzoete mist,
Zie mijn zwart-gele torso,
Dansend op een bloem,
Terwijl een angel vol gif,
Mij al lang heeft verdoemt,
Maar zelfs als dat gebeurt,
Zal de zwerm mij vergeven
Zullen er duizenden na mij,
Hoog door de luchten zweven.
In de kantine van het multimediabedrijf wachtten de vrouwen naast het tosti-apparaat. "Ik blijf hier even staan, lekker warm." Haar kind wachtte op de crèche. Zijn eerste woord had hij voor zich gehouden.
De cosmopoliete man
Denkt aan wat hij kan,
Wordt nooit verdacht,
Wordt nooit verdacht,
De cosmopoliete man,
Weet precies wat hij kan,
Draagt de mode om hem,
En overal met zich mee
De cosmopoliete man,
Was nog nooit zo bang,
Wordt niet meer verwacht,
Wordt niet meer verwacht.
De zon is blijven schijnen
De bomen worden hoog
Hoe zouden wij verkleinen
Als een van ons bewoog
En je zorgt dat alle rekeningen zijn betaald. Dat niemand nog iets van je krijgt. Dat je de telefoon weer op wil nemen. Dat er een perspectief is, voor later. Dat er iets wacht, waar je anderen van op de hoogte kunt brengen. Dat het beter wordt.
Je zorgt ervoor dat mensen zich geen zorgen meer om je hoeven te maken. Je zorgt ervoor dat ze dat niet meer willen. Dat je ooit terug kunt kijken en erom kan lachen. Dat je een gezicht zoekt waarin die lach zal weerspiegelen.
Uiteindelijk zorg je ervoor dat het erop lijkt alsof je het zonder kleerscheuren van af hebt gebracht. Dat het best meeviel. Er zullen avonden komen waarop je tegen jezelf liegt en zegt: "Ik had het zo weer gedaan."
Ondertussen slaat de branding tegen je knien en heb je nog steeds een weerman nodig die je zegt welke richting de wind opwaait. For all we know, my love is still untold.
